Баяғыда бір шағын ауылда еңбекқор, тақуа тігінші өмір сүріпті. Оның жалғыз жылқысы және ескі ғана тігін машинасы бар екен. Тігінші қандай жағдай болмасын, «Әлхамдулиллаһ, Алланың әр ісінде бір қайыр бар» деп жүреді екен.

Бірде түнде оның жалғыз аты қорадан шығып, тауға қарай қашып кетеді. Келесі күні көршілері келіп:

— Қап, әттеген-ай! Жалғыз атыңнан айырылып қалдың-ау, қандай өкінішті, — десіп қайғырады.

Тігінші болса, жылы жымиып:

— «Алла жақсы біледі, мұнда да бір қайыр бар шығар», — деп жауап береді.

Арада бір апта өткенде, қашып кеткен ат таудан жалғыз қайтпай, артынан бір үйір жабайы жылқыны ертіп келеді. Көршілері жиналып:

— Мәссаған! Сен қандай бақытты едің! Бір атың он ат болып оралды! — деп қуанады.

Тігінші тағы да сабырмен:

— «Алла жақсы біледі, мұнда да бір сынақ немесе қайыр бар шығар», — дейді.

Келесі күні тігіншінің жалғыз ұлы жабайы асау аттардың бірін үйретпек болып үстіне мінгенде, ат мөңкіп, бала жығылып, аяғынан жарақат алып сындырып алады. Көршілері тағы келіп:

— Ойбай-ай, сорлап қалдың-ау! Жалғыз ұлың майып болды, қандай жаман болды, — деседі.

Тігінші сабыр сақтап:

— «Бәрі де Алланың қалауымен. Мұның да артында не бар екенін Алла ғана біледі», — деп шүкірін үзбейді.

Арада аз ғана уақыт өткенде, елге кенеттен жау шауып, патшаның жарлығымен ауылдағы барлық мекеме мен дені сау жас жігіттер майданға зорлап әкетіледі. Соғыс өте ауыр болып, соғысқа кеткен жігіттердің көбі кері оралмайды. Ал тігіншінің ұлы аяғы сынғандықтан соғысқа жарамай, ауылда аман қалады.

Соны көрген көршілері тігіншінің парасаттылығы мен Аллаға деген шынайы тәуекелінің мәнін сонда ғана түсінген екен.

Хикаяның түйіні (ғибраты):

Құранда айтылғандай: «Кейде өзіңіз жаман көрген нәрседе сіздер үшін қайыр болуы мүмкін, ал өзіңіз жақсы көрген нәрседе жамандық болуы мүмкін. Алла біледі, сіздер білмейсіздер» («Бақара» сүресі, 216-аят).

Өмірде басымызға түскен әрбір сынақ пен қиындыққа асығыс өкініп, налымау керек. Ретімен келген әрбір іске сабыр етіп, Жаратқанға тәуекел ету — мұсылманның ең үлкен көркем мінезі.