Сәуір айының соңы болса да, Арқаның даласы түнде әлі ызғарлы еді. Ауыл шетіндегі ескі диірменнің жанынан өтіп бара жатқан Ержан есімді жас жігіт атын тежеді. Кенет түн тыныштығын бұзып, құлаққа өте жағымды, сиқырлы күйдің үні келді. Сәлден соң соқыр тұманның арасынан аппақ сәуле көрініп, ортада жалғыз қыздың билеп жүргені байқалды.
Ержан көзіне сенбеді. Оның үстіндегі көйлек матадан емес, айдың нұрынан тоқылғандай еді. Шашы түннен де қара, ал жанары қараңғыда оттай жанады. Ол қарапайым пенде емес, иен даланы кезген перінің қызы еді.
Жігіт сиқырланып қалғандай аттан түсіп, аруға жақындай берді. Пері қызы оны көріп, тоқтамады, керісінше, сыңғырлай күліп, жігітті өзіне шақырды. Оның дауысы жүректі тербейтін әуендей еді: — Қорықпа, өлімші пенде. Менің атым — Ақшам. Егер жүрегіңде айбатың болса, менімен бірге биле, — деді.
Ержан бәрін ұмытты. Үйін, ата-анасын, ауылын... Ол сұлудың соңынан еріп, ай астында дөңгелене билей жөнелді. Перінің қолы мұздай екен, бірақ сол мұз жігіттің бойындағы құмарлық отын лаулата түсті. Олар таң сызылып атқанша биледі. Шолпан жұлдызы туғанда, Ақшам жігіттің маңдайынан сүйіп: — Сен батыл екенсің. Енді әр ай толғанда осы жерге кел. Бірақ есіңде болсын, бұл құпияны тірі жанға тісіңнен шығарушы болма. Бір ауыз сөз айтсаң — сиқыр бұзылады, мені де көрмейсің, өзің де оңбайсың, — деп тұманға сіңіп кетті.
Содан бері Ержан өзгерді. Күндіз көлеңке сияқты үнсіз жүреді де, түнде, әсіресе ай толғанда, диірменге асығатын. Жұрт оны «жын соққан ба» деп күдіктене бастады. Ол перімен өткізген әр түннен кейін бойына ерекше күш бітіп, өнер қуған жігітке айналды: ділмәр, шешен, тартқан күйі емшілік қасиетке ие болды. Бірақ бұл табыстың артында үлкен сыр жатқан еді. Ержанның да денесі азып бара жатқан еді.
Арада бір жыл өтті. Ержанның анасы ұлының күннен күнге азып, көздерінің үңірейіп бара жатқанын көріп, шыдай алмады. Бір күні түнде баласының алдына тізерлеп отырып: — Құлыным, сені не жеп жүр? Шыныңды айтшы, анаңның жүрегі қан жылап бітті, — деп көз жасын төкті.
Ананың көз жасы жігіттің жүрегін тіліп өтті. Перінің ескертуі есіне түссе де, ана махаббатының алдында шыдай алмай: — Апа, мен түнде перінің қызымен кездесемін... — деп сыбырлап, бүкіл сырды ақтарды.
Сол сәтте үйдің терезесі сықырлап, даладан үрейлі соққан желдің гуілі естілді. Ержан қателік жасағанын түсінді.
Ертесіне ай толған түн еді. Ержан диірменге қарай жүгірді. Ақшам сол баяғы орнында тұр екен. Бірақ бұл жолы оның жүзінде мейірім де, сұлулық та жоқ еді. Оның аппақ жүзі сұрланып, саусақтары өткір тырнаққа, ал көздері қанды тұңғиыққа айналып кетіпті.
— Сен сертіңді бұздың, пенде! — деді перінің қызы, оның дауысы енді жібектей емес, тасты үгітетіндей суық шықты. — Мен саған бүкіл әлемнің сұлулығы мен дарынын бердім, ал сен оны бір сәтте сатып кеттің. Енді сенімен бірге билейтін Ақшам жоқ. Сен өмір бойы менің елесімді іздеп, есіңнен адасып өтесің!
Пері қызы ғайып болды. Сонымен бірге Ержанның бойындағы күйшілік дарын да, шешендік те жоғалды.
Сондан кейін ауыл адамдары Ержанды танымай қалды. Ол есінен алжасып, әр ай толған сайын ескі диірменнің жанында жалғыз өзі ессіз билеп, түн баласы ішін тарта айқайлайтын болды. Өйткені ол тылсым әлемнің тұтқынына айналған еді.
islam.kz
